Canım kadın, Bedenine biri izinsiz dokunsa, sesin yükselir. Sınır çizersin, dur dersin, hatta gerekirse kavga edersin. Çünkü bedenin senindir ve bunun tartışması yoktur. Ama iş zihnine geldiğinde aynı refleksi göstermiyorsun. Düşüncelerini, inançlarını, kararlarını karşılaştığın herkesin eline bırakabiliyorsun. Birinin söylediği tek bir cümle, gününü belirleyebiliyor. Bir bakış, bir yorum, bir ima… Saatlerce kafanın içinde dönüp durabiliyor. Kendi gerçeğini duymadan başkalarının sesini büyütüyorsun. Sonra da “neden bu kadar yoruldum” diye soruyorsun. Zihin de beden gibi korunmak ister. Her fikir, her bakış, her yorum içeri alınmak zorunda değildir. Herkesin düşüncesi senin gerçeğin olmak zorunda değildir. Ama biz çoğu zaman bunu unutuyoruz. Özellikle kadınlar olarak, anlamaya çalışırken teslim oluyoruz. Dinlerken, kendimizden vazgeçiyoruz. Zihnini sürekli başkalarına açtığında, iç sesin kısılır. Ne istediğini bilmez hale gelirsin. Kararların bulanıklaşır. Çünkü içeride çok fazla yabancı dolaşıyordur. Ve fark etmeden kendi zihninde misafirliğe düşersin. Zihinsel sınır koymak, sertleşmek değildir. Soğuk olmak hiç değildir. Bu; “bunu alıyorum, bunu almıyorum” diyebilme netliğidir. Her söyleneni içeri buyur etmeyi bırakmaktır. Kendi iç rehberine tekrar kulak vermektir. Egzersiz Bugün zihnini gözlemle. Seni tetikleyen bir cümle duyduğunda hemen dur ve kendine şunu sor: “Bu düşünce bana mı ait, yoksa bana mı bırakıldı?” Eğer sana ait değilse, zihninde şu cümleyi kur: “Bunu almak zorunda değilim.” Sadece fark et. Düzeltmeye çalışma. Fark etmek yeterlidir. Canım kadın, Zihnin herkese açık bir alan olmak zorunda değil. Orası senin iç evin. Kimin gireceğine, kimin kalacağına sen karar verirsin. Her düşünceye kapıyı açtığında huzur gelmez; bazen sadece daha çok gürültü olur. Unutma, Bedenini koruduğun gibi zihnini de korumayı öğrendiğinde, hayat hafifler. Ve sen, kendi iç sesini tekrar net bir şekilde duymaya başlarsın.