Canım kadın, Başarı çoğu zaman pürüzsüz bir hikâye gibi anlatılır. Zamanında alınmış kararlar, doğru insanlar, eksiksiz destekler… Oysa gerçek hayatta başarı, çoğu zaman “rağmen” kelimesiyle başlar. Yorgunken rağmen, kırılmışken rağmen, yalnızken rağmen, anlaşılmamışken rağmen… Rağmen’li başarı, süslenmiş vitrinlerden değil, içsel dayanıklılıktan doğar. Kimsenin alkışlamadığı anlarda attığın küçük adımların toplamıdır. Bazen ağlaya ağlaya kalktığın bir sabah, bazen “bugün de buradayım” deme cesaretidir. Ve evet, bu başarı türü sessizdir ama köklüdür. Çünkü rağmen ilerleyen kadın, kendine yaslanmayı öğrenmiştir. Koşullar düzelmeden de yürüyebileceğini, herkes anlamadan da yol alabileceğini fark etmiştir. Bu, kibirli bir güç değil; olgun bir dayanıklılıktır. Rağmen’li başarı, seni başkalarına ispat etmek için değil, kendine sadık kalmak için yürür. Bu başarıda acele yoktur. Kıyas yoktur. “Daha erken olmalıydı” diye kendini hırpalamak da yoktur. Çünkü sen bilirsin; her gecikmenin içinde bir hazırlık, her duraksamanın içinde bir güç birikimi vardır. Egzersiz Bugün kendinle sessiz bir an yarat. Bir kâğıda şu cümleyi yaz ve tamamla: “Ben, … rağmen bugün buradayım.” Sonra altına şunları ekle: – En çok zorlayan neydi? – Buna rağmen hangi gücümü kullandım? – Kimse görmese bile, kendimle gurur duyduğum nokta ne? Bu egzersizi yaparken yargılama. Büyük başarılar arama. Küçük ama gerçek adımları fark et. Çünkü asıl güç orada saklıdır. Canım kadın, başarı her zaman alkışla gelmez. Bazen sessizlikle, bazen yalnızlıkla, bazen “kimse anlamıyor” duygusuyla gelir. Ama sen, rağmen yürüdüğünde, kimliğini sağlamlaştırırsın. Bu tür bir başarı geri alınamaz. Çünkü dış koşullara değil, iç gücüne dayanır. Unutma; herkes başarıyı ister ama herkes “rağmen” yürümeyi göze alamaz. Sen aldıysan, zaten yolun doğru yerdedir.