Canım kadın, Bazen neden bu kadar çabuk kırıldığını, neden küçük bir sözle içine çekildiğini ya da neden durduk yere yorulduğunu anlayamazsın. O anlarda bugünkü sen değil, içindeki çocuk konuşur. Zamanında yeterince duyulmamış, sakinleştirilmemiş, korunmamış olan o parça… İçsel çocuk, sen büyüdün diye büyümez; ancak sen onu fark ettiğinde sakinleşir. İçsel çocuğa sakinlik vermek, geçmişi didiklemek ya da sürekli acıyı hatırlamak değildir. Aksine, bugün güvende olduğunu ona hissettirmektir. “Artık yalnız değilsin” demektir. Çünkü birçok yetişkin kadın, dışarıdan güçlü görünse de iç dünyasında hâlâ tetikte yaşar. Sürekli bir şey olacakmış gibi, biri gidecekmiş gibi, sevgi geri çekilecekmiş gibi… Bu huzursuzluk zayıflık değil, öğrenilmiş bir hayatta kalma halidir. O çocuk zamanında sakinleşmeyi öğrenemediği için, bugün en küçük belirsizlikte alarm verir. Sen de bunu “kaygı”, “sabırsızlık”, “duygusal dalgalanma” sanırsın. Oysa ihtiyacı olan tek şey şudur: Yavaşlamak ve güven duygusu. İçsel çocuğa sakinlik verdiğinde, kendinle kavga etmeyi bırakırsın. “Neden böyleyim?” sorusu yerini “Şu an neye ihtiyacım var?” sorusuna bırakır. İşte şifa tam burada başlar. Çünkü insan kendini anlamaya başladığında, içindeki sertliği de yumuşatır. Canım kadın, kendine sert davrandığın her an, içindeki çocuğu yeniden yalnız bırakıyorsun. Kendine sakinlik verdiğinde ise sadece bugünü değil, geçmişini de onarıyorsun. Egzersiz Sessiz bir anda elini kalbine koy. Gözlerini kapat ve içinden şunu söyle: “Şu an güvendeyiz. Acele etmemiz gerekmiyor.” Sonra kendine şu soruyu sor: “İçimdeki çocuk şu an benden ne istiyor?” Gelen cevap bir cümle, bir his ya da bir görüntü olabilir. Zorlamadan kabul et. Bu egzersizi çözüm için değil, temas için yap. İçsel çocuğa sakinlik vermek, hayata karşı daha yumuşak ama daha sağlam durabilmektir. Kendini regüle edebilen bir kadın, dışarıdan gelecek fırtınalara daha az savrulur. Unutma canım kadın; sen kendine güven olduğunda, hayat da sana daha güvenli görünür. Ve o çocuk, ilk kez gerçekten dinlenir.