Canım Kadın,  Zihninden geçen her düşünce sen değilsin. Ama yıllardır sana öyleymiş gibi hissettirdiler. Bir düşünce geldiğinde hemen inanmayı öğrendin: “Yetersizim.” “Geç kaldım.” “Yine olmayacak.” “Benden bir şey olmaz.” Ve fark etmeden o düşüncenin içine girdin. O düşünce oldun. Oysa düşünce sadece bir sestir. Zihnin içinden geçen bir cümle. Gerçek değil, kader değil, kehanet hiç değil. En büyük özgürlük şurada başlar Kadın: Bir düşünce geldiğinde durup şunu diyebildiğin anda: “Bunu fark ediyorum.” İşte o an, Düşüncenin içinde değil, üstündesindir. Gözlemci olmak; Düşünceleri susturmak değildir. Onlarla savaşmak hiç değildir. Gözlemci olmak şudur: “Şu an zihnim endişe üretiyor.” “Şu an geçmişi kurcalıyor.” “Şu an korkuyla konuşuyor.” Bu cümleleri kurabildiğinde, Zihin direksiyonu senin eline geçer. Çünkü düşünceler senin düşmanın değil. Sadece otomatikleşmiş kayıtlar. Geçmişin yankısı. Ve her yankı, fark edildiğinde gücünü kaybeder. Mini Egzersiz | İçsel Mesafe Şimdi gözlerini kapat Canım Kadın. Zihninden geçen bir düşünceyi seç. Her gün gelenlerden biri olsun. Onu itme. Değiştirmeye çalışma. Sadece başına şunu ekle: “Şu an zihnim şunu düşünüyor…” Ve cümleyi tamamla. Bir kez daha tekrarla. Ve fark et: Aynı düşünce… Ama sen artık içinde değilsin. İşte bu mesafe şifadır. İşte bu farkındalık özgürlüktür. Canım Kadın, Zihnin seni korumaya çalışıyor olabilir ama her düşündüğüne inanmak zorunda değilsin. Sen düşüncelerinden ibaret değilsin. Sen o düşünceleri fark edebilen bilinçsin. Ne zaman bunaldığını hissedersen, Hatırla: Durabilirsin. Bakabilirsin. Ve seçebilirsin. Hayat düşüncelerinin hızıyla değil, farkındalığının derinliğiyle genişler. Ve sen… Artık sadece düşünen değil, fark eden bir kadınsın.