Canım kadın, İlişkilerde en çok karıştırdığımız yerlerden biri burası. Sevgi sanıp katlandığımız, sabır sanıp sustuğumuz, anlayış sanıp kendimizden vazgeçtiğimiz o ince çizgi. Kurban olmak her zaman yüksek sesle ağlamak değildir. Bazen fazla anlayan olmaktır. Bazen hep idare eden. Bazen “o üzülmesin” diye kendi sınırlarını yok sayan. Bazen de “zaten böyle” deyip alıştığını sanmaktır. Özne olmak ise bencil olmak değildir. Özne olmak, kendi duygunun sorumluluğunu almak demektir. Ne hissettiğini bilmek, neye evet neye hayır dediğinin farkında olmaktır. Karşı tarafın davranışlarını mazur göstermek yerine, kendine dürüst olmaktır. Bir ilişkide sürekli veren, açıklayan, bekleyen, toparlayan tarafsan; Bir şeyleri düzeltmek için hep sen çabalıyorsan; Gitmeyi değil, katlanmayı düşünüyorsan… Orada sevgi değil, rol vardır. Ve o rol çoğu zaman kurbandır. Kurban bilinci insanı güçsüz yaptığı için değil, alışkanlık yarattığı için tehlikelidir. Çünkü bir süre sonra acı tanıdık gelir. Ve insan tanıdık olana “normal” der. Oysa normal olan, eşitliktir. Normal olan, iki tarafın da var olmasıdır. İlişkilerde özne olmak şunu demektir: “Ben buradayım ve kendimden vazgeçmeden sevebilirim.” Gitmek zorunda kalmadan kalabilmek. Susarak değil, konuşarak var olmak. Kaybetme korkusuyla değil, kendini bilerek bağlanmak. Egzersiz: Bugün kendine şu üç soruyu yaz ve dürüstçe cevapla: 1. Bu ilişkide en çok hangi duygumu bastırıyorum?  2. Sınırlarımı korumak mı yoksa karşı tarafı memnun etmek mi daha öncelikli? 3. Ben olmasam, bu ilişki aynı şekilde devam eder mi? Cevaplar sana nerede durduğunu gösterecek. Kurban mı, özne mi? Canım kadın, Bir ilişkide sevgi büyür ama sen küçülüyorsan, orada durmak gerekir. Kendini feda ettiğin yerde bağ kurmazsın, kaybolursun. Özne olmayı seçtiğinde belki herkes kalmaz ama sen kalırsın. Ve inan, bir kadının kendine kalması, başına gelebilecek en güçlü şeylerden biridir.