Hiç fark ettin mi canım kadın… Bir harita yanlış yola girdiğinde sana bağırmaz. “Aptalsın, beceremedin, mahvettin” demez. Sadece sakin, nötr, yargısız bir sesle şunu söyler: “Yeni rota oluşturuluyor.” Ne azarlama var. Ne utandırma. Ne de geçmişi yüzüne vurma. Hayat da aslında tam olarak böyle çalışır. Ama biz… Hayatı değil, kendimizi cezalandırırız. Yanlış bir karar verdin diye, yanlış bir insana güvendin diye, bir yerde durman gerekirken duramadın diye… Kendine söylediğin sözleri bir düşün. Başkasına asla söylemeyeceğin cümleleri, en acımasız tonla kendine söylersin. Oysa yanlış yol, yanlış insan demek değildir. Yanlış yol, bitmiş hayat demek değildir. Sadece şunu anlatır: Buradan böyle gitmiyor. Ve bu bir son değil, bir yön bilgisidir. Canım kadın, hayatta verdiğin her karar o anki bilgin, gücün ve farkındalığın kadardı. Bugünden bakıp geçmişteki halini yargılamak… gece vakti gündüzü suçlamaya benzer. Yanlış yol, seni eğiten yoldur. Durmayı öğrenmediysen, hızlanmayı öğretir. Sınır çizemediysen, canını yakarak sınırı gösterir. Kendini unuttuysan, kaybolarak hatırlatır. Ama asla şunu söylemez: “Bittin.” Bunu sadece sen söylersin.   Egzersiz – “Yeni Rota” Bir an dur. Gözlerini kapat. Son zamanlarda “yanlış yaptım” dediğin bir kararı düşün. Şimdi kendine şunu sor: Bu karar bana ne öğretti? Bugün olsam neyi farklı yapardım? Bu deneyim beni hangi yeni yöne çağırıyor? Ve içinden şu cümleyi fısılda:   “O anki halimle elimden geleni yaptım. Şimdi yeni bir rota seçiyorum.” Derin bir nefes al. Verirken yükü bırak. Canım kadın, hayat seni yanlış yola sokmak için değil, kendine götürmek için döndürür. Kaybolmak bazen yön bulmanın tek yoludur. Durmak, yeniden başlamanın gizli adıdır. Kendini yargılama. Cezalandırma. Geçmişi bugünün gücüyle dövme. Haritalar gibi ol. Sakin. Yargısız. Esnek. Çünkü sen hâlâ buradasın. Ve buradaysan… her zaman yeni bir rota vardır.