Karşıyaka, İzmir Alsancak Mustafa Denizli Stadında oynanan maçta, hayallerimizi yıktı. 0-1     Bu mağlubiyetle, Karşıyaka, rakibi Kütahya'nın, 7 puan gerisine düşerek, bir üst lige direk çıkma şansını, elinin tersiyle itti. Maalesef işimiz yine play-of'lara kalacak galiba...     Aslında daha çok maç var. 3 puanlı sistemde, 7 puan çok da önemli bir fark değil. Fakat, ligin kalitesi ortada. Üst sıralardaki ekipleri zorlayacak bir futbol oynayan yok. Ligin sonunda, sıralamayı belirleyecek olan, üstteki takımların, kendi aralarında oynadıkları maçlarda alacakları sonuçlar, olacak gibi görünüyor. Ben bu konuda iyimser değilim. En kötüsüne göre hazırlanmalıyız.     Hemen başında söyleyeyim: Bu mağlubiyet Basatemür hocaya yazar! Arkada top çevirip, topu kontrolümüzde tutuyoruz, doğru. Ama işte hepsi o kadar! Sadece top bizde duruyor! Rakip ceza alanı civarında etkili değiliz! Çok yavaş oynuyoruz. Bu oyundaki amaç, topu ayağında tutmak değil, 3 direğin arasından geçirmektir! Rakip zaten topu bize veriyor! Bilhassa İzmir'deki maçlarda, bütün rakipler kapanıyor. Bizde de kapanan takımlara karşı bir strateji yok! Ama top ayağımızda!!!     10 yaşımdan beri tek başıma Karşıyaka maçlarına giderim. Hiçbir final maçının kazanıldığını görmedim! Yine tribünler doldu, yine kazanamadık! Bu maçı kazansaydık, sezon sonuna kadar dolu tribünler önünde oynayacaktık. Ama yine seyirciyi küstürdük! Haftaya 3-5 bin kişiye oynamaya devam ederiz! Gene de Basatemür hoca, yatsın kalksın, ilk Kütahya maçını, son dakika golüyle kazandığına dua etsin! Sezon başında bu futbolu oynatıp, bu sonuçları alsaydı, hali çok başka olurdu! Dün de çok yanlış oynadık. Rakibe baskıyı kuramadık. Golü yedikten sonra, oynadığımız futbolu, birinci dakikadan itibaren oynamalıydık! O ağır baskı gelse, hem taraftar coşacak, hem de rakip korkacak. Seyirci inanmadı galibiyete. Oyuncuların vücut dili, kazanmak için varını yoğunu veren bir takım görüntüsünde değildi. Daha ziyade, teftişteki memur zihniyetiydi!  Aman ben hata yapmayayım! Bana patlamasın! Tebrikler! Hiçbirinize patlamadı! Bütün camiaya patladı! Hepsi çok kötüydüler! Yüreğiyle oynayan tek bir oyuncu göremedim!  Adem dışında topu isteyen, birşeyler yapmaya çalışan yoktu!  O da tek başına, ne yapabilir? Yapamadı da zaten!     Futbolcular genelde eski takımlarına karşı oynarken, rakibi iyi tanımanın avantajıyla daha iyi oynarlar. Ömer Faruk maça 11'de başlamalıydı. Hazır değilmiş diye duydum. Aylardır oynamayan bir  oyuncu, nasıl hazır olamaz! Son 5 dakika oyuna girdi ve en net gol şansımızı, kişisel çabasıyla yarattı.     Askerliğim ve yurtdışında olduğum 2 yıl hariç, Karşıyaka'nın 1984'ten beri, hiçbir iç saha maçını kaçırmadım. Bu kadar üzüldüğüm maç sayısı çok azdır. Üzüntüm sadece mağlubiyetten dolayı değil. Daha ağır mağlubiyetler de gördük!    Taraftar da hiç bağırmadı, organize olamadı. 1 ay önce Eskişehir'de 2.000 kişi, 35.000 kişiyi susturduk! 15.000 kişi, 300 kişiyi susturamadık! Gördüğüm en kötü Karşıyaka tribünüydü. kapalı-açık, beraber bağıramadık!     Bu maç bitti. Artık önümüze bakmamız lazım. Ben bu kontrollü oyunu aslında sevmiyorum, benimsemiyorum. Bana göre direk şampiyonluğa oynayan ekip, birinci dakikadan itibaren baskılı ve çabuk oynar, sonra da ilk 20 dakikada golleri bulur! Bulamazsa ve hatta kalesinde kontra bir gol görse bile, bunu çıkarmaya vakti olur!!!     Bu tren kaçtı. Artık Basatemür hocanın sevdiği ama benim hiç sevmediğim kontrollü futbolu oynamalıyız. Arkayı sağlam tutmalı ve play oflarda başarılı olmanın tek yolu olan, katı defans prensiplerini uygulamalıyız! Nasıl olsa biri çıkar golü atar! Yada rakip hata yapar!(Ama dün biri çıkmadı işte! Rakip de hata yapmadı!)     Buradan sonra ilk sırada yer alıp, ligi direk çıkmamız çok ama çok zor. İmkansıza yakın bir ihtimal...     Yolumuz belli oldu! Büyük ihtimal yine play of oynayacağız. Bu konuda bilinen bir dünya rekorumuz var! Fakat hiçbir şanssızlık sonsuza kadar sürmez! Bir noktada final maçları şanssızlığımızı  kıracağız! Bakalım ne zaman?     Sevgi ve Saygılarımla