Manisa’da bir okul müdürünün otistik bir öğrenciyi tekmelemesi, eğitim camiasında büyük bir utanç yarattı. Her çocuk farklıdır; ama hiçbir fark, şiddeti meşrulaştıramaz. Manisa’da yaşanan olay, sadece bir çocuğun değil, bütün bir toplumun vicdanına atılan bir tekmedir. Bir okul müdürü, otistik bir öğrenciyi tekmeliyor! Bu nasıl bir eğitim anlayışıdır? Bu nasıl bir vicdan? Eğitimin kutsal kapısından giren bir çocuğa şiddet uygulanıyorsa, orada artık eğitim değil, zorbalık vardır. Benim oğlum da hiperaktifti. Anaokulundan liseye kadar defalarca “uyumsuz”, “yerinde duramıyor”, “sınıfı bozuyor” denilerek okuldan uzaklaştırıldı. Ama biz yılmadık. Çünkü biliyorduk: sorun oğlumda değil, sabırsız sistemdeydi. Devletimizin 573 sayılı Özürlüler Kanunu sayesinde RAM merkezine başvurduk, kaynaştırma eğitimi aldık. Oğlum bugün üniversite mezunu, askeriyede birinci olmuş, iş sahibi, ailesine destek olan gururlu bir baba. Bu ülkenin her çocuğu değerlidir. Kimisinin farkı konuşmasında, kimisinin davranışında, kimisinin hayal gücündedir. Fakat hiçbir farklılık, dışlanmayı hak etmez. Bir öğretmen, bir müdür, eğer özel gereksinimli bir çocuğu anlamaya tahammül edemiyorsa, o görevi derhal bırakmalıdır. Çünkü eğitim, sabırla yoğrulur; şiddetle değil. Biz çocuklarımızı okula güvenle gönderiyoruz; şiddetle değil, sevgiyle büyüsünler diye. O tekmeyi atan sadece bir müdür değil; aynı zamanda bir toplumun geleceğine indirilen darbedir.   Unutmayın; bir toplumun uygarlık düzeyi, en zayıfına, en korunmasızına nasıl davrandığıyla ölçülür. O tekmeyi atanlar insanlık sınavında kaldı. Ama biz, yılmadan, çocuklarımızın arkasında durarak, o sınavı hep birlikte geçeceğiz. Çocuklarımızı korumak, onları eğitmek, sabırla geleceğe hazırlamak hepimizin görevidir. Çünkü onlar bizim değil, bu ülkenin umududur. Bugün sustukça, yarın başka bir çocuk daha canı yanacak. O yüzden susmayacağız. O yüzden her çocuğun hakkını savunacağız. Çünkü o çocuklar, bizim geleceğimiz.